Het was een druk weekend afgelopen weekend. De kinderen hadden een lange opkomst met scouting, en mijn man ging lief alle boodschappen 2013-09-23 11.14.30doen die we nodig hadden. Dus ik kon mij helemaal op de bestellingen met koekjes storten. Vorige week kreeg ik een bericht via Facebook, van iemand die taarten maakt, dat ze een opdracht had gekregen om een taart te maken, die passen bij de koekjes die de mensen bij mij besteld hadden voor een geboorte.

We hebben samen de kleuren even doorgenomen, en vonden het alle twee erg leuk om zo samen er voor te kunnen zorgen dat de taart en koekjes mooi bij elkaar paste. Ik was dan ook van plan het babysetje zaterdagmiddag te maken, zodat ze vers maandag op de bus konden. Totdat ik het bericht kreeg van de dame die de taart maakte, dat ze gebeld was door de klant die de taart besteld had. Ik schrik,  Ik kijk nog eens naar het bericht. Het bericht staat op mijn netvlies. Ik lees het nog een keer, en denk dit is niet waar. Ik wil het bericht wegdrukken, maar mijn ogen dwalen over de tekst. Ja het staat er toch echt. Ik wil dat het niet waar is, maar het bericht brengt de keiharde werkelijkheid die hoe vervelend dit ook is, soms bij het leven hoort.
Ik zal niet teveel in details treden, maar na een spoed keizersnee en reanimatie heeft het kindje het niet gehaald. Ik ben gelijk van slag. Ik stuur een berichtje naar mijn man, want die was de boodschappen aan het halen, en deze kan het niet opbrengen om een bericht aan mij terug te sturen. Bij zijn thuiskomst vallen we elkaar in de armen, en weten even niet wat we tegen elkaar moeten zeggen. We gaan zitten en nemen een bak koffie. We praten er over, we moeten er heel de tijd aan denken, het lijkt maar niet weg te gaan uit onze gedachten. Op dit soort momenten realiseren we ons maar al te goed hoe bevoorrecht en gelukkig we ons mogen prijzen dat we 3 gezonde kinderen hebben. Dit soort dingen brengt je weer even terug naar de realiteit en besef je hoe gewoon het lijkt te zijn om 3 gezonde kinderen te hebben, terwijl dit soort dingen ook gewoon om je heen gebeurd, normaal weet je het wel ,maar denk je er niet zo over na. Nu wordt je weer even bewust gemaakt hoe bevoorrecht we mogen zijn.

Ik vraag aan mijn man wat moet ik doen? Wachten tot de klant contact opneemt? Of zelf een email sturen? Tja het is niet een situatie waar we wekelijks mee te maken hebben. De dame van de taart moest gewoon de taart maken zoals deze zou moeten worden, en zij geeft het advies om ook dat de koekjes gewoon moet maken zoals ze besteld zijn. Ik doe wat mijn hart mijn ingeeft en stuur toch een mail naar de klant, Ik geef aan dat er een mogelijkheid is om de geboortekoekjes om te zetten in engeltjes. Dat is wat mijn hart mij ingeeft. En nu maar afwachten. Niet lang daarna komt het kort maar krachtige antwoord dat dat wordt gewaardeerd.

2013-09-23 10.35.54

De engeltjes zijn af, ze staan hier zonder naam ivm privacy, maar wat een weekend was dit zeg. Wij (mijn man en ik) zijn het hele weekend van slag geweest van dit trieste bericht.
Het gaat nu wel weer wat beter, maar het blijft toch nog een beetje door mijn hoofd spelen. We kennen de ouders niet persoonlijk maar we blijven aan ze denken, en we hopen dat de engeltjes hun een lichtpuntje bied, in de aankomende donkere periode die ze voor de boeg hebben.
Ik twijfelde om dit in een blog te zetten, maar ik merk dat het me goed doet om dit van me af te schrijven, het geeft mij troost, en ik hoop dat het zo van me afschrijven mij troost bied, dat de engeltjes de ouders het beetje troost bied, want dat zullen ze in de aankomende tijd heel hard nodig hebben.
Heel veel sterkte!